Vraag tien mensen om de clitoris te tekenen en je krijgt tien keer een stipje. Een klein knopje, ergens bovenaan, en daar houdt de kennis op.

Dat stipje is ongeveer een tiende van het geheel.

Wat het werkelijk is

Wat je van buiten ziet is de eikel: het zichtbare topje, ter grootte van een erwt. De rest ligt onder de huid en loopt door tot ver in het bekken.

Vanaf dat topje splitst het orgaan zich in twee benen die als een omgekeerde V naar achteren lopen, langs weerszijden van de vaginawand. Daarnaast liggen twee zwellichamen. Bij elkaar is de structuur zo'n acht tot tien centimeter lang — ongeveer het formaat van een kleine banaan, niet van een erwt.

Dat weefsel zwelt op bij opwinding, net als bij een man. Alleen gebeurt het grotendeels van binnen, dus je ziet het niet.

Waarom bijna niemand dit weet

Omdat het lang niet in de boeken stond. De volledige structuur is pas in de jaren negentig zorgvuldig in kaart gebracht, door de Australische uroloog Helen O'Connell. Tot die tijd stond er in veel anatomieboeken niet veel meer dan dat stipje — als het er al in stond.

Ter vergelijking: de anatomie van de penis is al eeuwen tot in detail beschreven. Het verschil in aandacht is geen toeval en het werkt nog steeds door in wat mensen op school leren.

Wat dat praktisch betekent

Van binnen en van buiten zijn niet los van elkaar. Omdat de benen van de clitoris langs de vaginawand lopen, raak je bij stimulatie van binnen ook dit weefsel. Wat mensen de G-spot noemen, is voor een belangrijk deel dit.

Dat verklaart waarom toys die van binnen én van buiten tegelijk werken zo populair zijn: ze raken twee delen van hetzelfde geheel.

Direct is niet altijd beter. Het zichtbare topje heeft duizenden zenuwuiteinden op een klein oppervlak. Voor veel vrouwen is directe druk daarop te veel, zeker in het begin. Er omheen werkt vaak prettiger dan erop.

Tijd is geen bijzaak. Het weefsel heeft tijd nodig om op te zwellen, net als bij een man. Alleen duurt het gemiddeld langer, en is het van buitenaf niet te zien. Dat is de belangrijkste reden dat dingen "niet werken" die op zichzelf prima zouden werken.

Zuigen versus vibreren

Vibratie brengt het hele gebied in trilling. Zuigen werkt anders: het trekt met pulserende druk aan een klein oppervlak zonder het aan te raken. Voor wie directe druk te intens vindt, is dat vaak een openbaring.

Het is ook de reden dat zuigtoys de afgelopen jaren de populairste categorie zijn geworden. Niet omdat ze nieuw zijn, maar omdat ze een probleem oplossen dat veel mensen hadden zonder het te benoemen.

Tot slot

Je hoeft geen anatomie te studeren om plezier te hebben. Maar weten hoe iets in elkaar zit, scheelt jaren proberen — en het verklaart waarom iets wat bij de een werkt bij de ander niets doet.

Op een avond van Amorouge is dit steevast het moment waarop het stil wordt en daarna iedereen tegelijk begint te praten.